Update 15.00 uur:
In de Telegraaf vandaag een uitvoerige reportage van Jolande van de Graaf over de spoorloze verdwijning van Lisette Vroege uit Haarlem, in juni 1992. Oud-rechercheur Dick Gosewehr en politiepsycholoog Harrie Timmerman laten hun licht schijnen over de zaak. Zelf heb ik in september 2008 nog vrij uitvoerig aandacht aan de zaak besteed en contact gehad met de familie. Die overigens erg terughoudend was en al die jaren niet heeft meegewerkt aan publiciteit: men is wars van sensatie en de kans dat het iets opleverde achtte men niet groot. De familie wilde nu ook geen commentaar geven.
Het staat er niet met zoveel woorden, maar de conclusie in de Telegraaf is vrij duidelijk: de dader moet een goede bekende van Lisette zijn geweest en veel wijst er in de richting van vriend Dinant/Dynand. Hij heeft ook nooit meegewerkt aan publiciteit en reageerde destijds richting Tros Vermist ronduit agressief.
Ik heb mijn verhaal er nog eens op nagelezen. Gosewehr en Timmermans denken dat Lisette in haar woning is omgebracht en later met de auto is vervoerd. In mijn verhaal gaat de politie er nog vanuit dat Lisette niet binnen is geweest maar vlak voor de deur moet zijn opgepikt.
Als je mijn stuk naleest zie je dat er inderdaad veel voor te zeggen is dat er iemand binnen was. Zo meende een buurvrouw een woordenwisseling tussen een man en een vrouw te hebben opgevangen. Dat is toen niet serieus genomen omdat men ervan uitging dat Lisette niet binnen was geweest en een woordenwisseling buiten kon niet: een andere buurvrouw zat boven in een open raam, die zou dat gehoord moeten hebben.
Hoe dan ook, mijn verhaal staat hier en het verhaal uit de Telegraaf hier
Hendrik Jan,
Deze zaak lijkt op dezelfde wijze vast te lopen als bij Natalee Holloway. Hier geldt immers ook ‘no body, no case’ omdat er geen greintje bewijs is dat het überhaupt om een misdrijf gaat (al doen de schoen en racket het ergste vermoeden). Als we echter uitgaan van een misdrijf dan is er een belangrijk verschil tussen beide zaken. Natalee’s lichaam is waarschijnlijk in de oceaan beland en dan vind je nooit meer sporen terug, terwijl Lisette (als ze vermoord is) waarschijnlijk op land begraven is en een dader die doorslaat inderdaad specifieke daderkennis kan hebben door de plek aan te wijzen (dus zelfs als Joran Natalee’s lichaam in de oceaan gedumpt zou hebben, kan hij dit zelf ook nooit meer aantonen, dus zal niemand hem geloven).
Mijn eerste reactie op deze zaak (waar ik overigens nog nooit van gehoord had), was dat Lisette inderdaad nogal naïef was om zoals het Volkskrant artikel stelt:
(…)
“Een week voor haar verdwijning had ze een oproep aan het tuinhek gehangen. Het was Franse markt in haar buurt, en ze wist dat er vele duizenden mensen op de braderie zouden afkomen. Wie haar zou helpen aan woonruimte, stond een ‘fantastische Franse verrassing’ te wachten. Pen en papier hingen voor de tipgevers gereed.”
(…)
Een verrassing “op z’n Frans” is geen handige uitnodiging voor een vrouw en kan een gek aangetrokken hebben die haar opgewacht heeft en met een smoes heeft meegelokt. Maar de grote vraag is dan: Waarom zou zo iemand haar schoenen uittrekken en apart van het lichaam begraven en dan ook nog eens zo dicht bij de route naar de tennisbaan? Dat is zeer onlogisch (alhoewel gravelsporen natuurlijk wel goed traceerbare sporen kunnen opleveren en daarmee een reden kunnen zijn om de schoenen te verwijderen). Daarbij komt dat het buurmeisje niemand buiten met Lisette heeft horen praten.
Dan kom je vrijwel automatisch uit op scenario waarbij ze wel naar binnen is gegaan. En dan is het maar een kleine stap naar haar vriend Dynand. Hij had haar zien tennissen met een makelaar die avond en dat vond ie wellicht niet zo leuk. Uit zijn benadering van de media bleek al enige agressie en zijn jaloezie kan die dag tot grote hoogten opgekropt zijn. Zeker toen zij vervolgens alleen naar huis ging en er kan van alles door zijn hoofd gespookt hebben.
Toen kwam ie thuis, opende het appartement met zijn sleutel en er een ontstond binnen een woordenwisseling (gedeeltelijk gehoord door de buurvrouw). Deze ruzie liep slecht af (gevoed door verkeerde antwoorden van Lisette, die daarmee olie op het vuur gooide) en het kwaad geschiedde. Een klassieke ‘crime passionel’.
Maar wat nu?
Eerste reactie. Bedenk een scenario. “Ok. Lisette is nooit in haar appartement aangekomen. Ik kwam thuis en ze was er al niet. Kamer was donker”.
Zorg 1. Het dode lichaam moet weg uit het appartement. Nu meteen. Dus hij wikkelt het in een kleed o.i.d. en draagt het naar zijn auto. (dit is verreweg het zwakste punt in mijn theorie aangezien je heel makkelijk gespot kan worden met een lijk je armen. Maar goed laten we aannemen dat ie hiermee het meeste gezwijnd heeft).
Zorg 2. Lisette had haar tennisschoenen al uitgedaan en ook haar tennisracket beneden in de hal laten liggen. Da’s link, dus het allereerste is om haar schoenen en racket los achterin zijn auto te gooien (daarmee is verklaard waarom Lisette haar schoenen niet aanhad). Zijn er wellicht nog andere zaken die erop kunnen wijzen dat ze wel thuis was? Oei. Haar sleutelbos? Haar autopapieren/portefeuile? Haar handtas? Die dan ook meteen maar uit het appartement wegwerken (wellicht interessant om toch nog eens bij de gevonden voorwerpen te gaan snuffelen…).
Zorg 3. O jee. De buren kunnen haar al gezien hebben. Dus: Check eerst met hen of je scenario überhaupt waterdicht te houden is. Dus loop naar de buren en controleer wat ze precies gehoord/gezien hebben. Dat viel allemaal reuze mee en met de getuigen zat het wel goed.
Zorg 4. Ik moet wel zorgen dat er een serieuze vermissing is. Dus daarom bel ik nu de politie (hetgeen wel erg snel is. Hij deed dit om 11:00 terwijl hij om 10:00 in het appartement was. Dat is verrassend vlug).
Zorg 5. Om halftwaalf en om kwart over twee belde hij nogmaals de politie. Tussen 11:30 en 2:15 had hij alle tijd om haar ‘met de auto te gaan zoeken’ als cover up om het lichaam ergens te begraven. Hij rijdt terug en realiseert zich ook opeens dat het racket en de schoenen (en handtas/papieren/sleutels) nog moeten verdwijnen en bedenkt dat het daarom handig is om een paar hints die wijzen op een misdrijf achter te laten (alhoewel mijns inziens het racket en de schoen nou ook weer niet echt ‘gestaged’ waren geplaatst; er kwam nota bene een toevallige vondst met een graafmachine aan te pas om ze te vinden…).
Al met al een nog niet echt overtuigend scenario, maar wat wel duidelijk wordt is dat in een scenario waarbij ze binnen in haar appartement omgekomen is, er nog veel meer atrributen weggewerkt hebben moeten worden dan alleen de schoenen en het racket. Met name haar sleutels (auto en huis) zouden een belangrijk gegeven kunnen zijn en opspoorbaar voor metaal detectors.
P.S.
Een heel creatief scenario zou kunnen zijn dat Dynand inderdaad een donker huis aantrof toen hij thuiskwam omdat Lisette bijv. haar huissleutel was kwijtgeraakt en bij de voordeur al rechtsomkeert maakte. Stel dat ze daarom een ommetje is gaan lopen (of bij een kennis langs wilde gaan die niet thuis bleek te zijn) om zo tijd te winnen en Dynand te laten arriveren (let wel: geen mobieltjes in die tijd!). Toen ze uiteindelijk thuiskwam flipte Dynand helemaal door een combinatie van oprechte zorgen (hij had de politie al gebeld) en opgekropte jaloezie/agressie. Ook dan kan je alle stappen hierboven volgen. Aan de andere kant is het dan misschien logischer te veronderstellen dat Lisette gewoon in haar auto was blijven wachten.
Een lastige zaak met erg weinig aanknopingspunten.
@ Ruud
Tegenwoordig wordt deze vorm van rechercheren ook wel “tunnelvisie” genoemd.
@Peter,
Het wordt ook wel ‘Hineininterperung’ of ‘Wishful thinking’ genoemd. Inderdaad is het risico enorm dat je zo overtuigd raakt van je eigen scenario dat je alle tegenwerpingen ‘selectief’ negeert en alleen nog die datapunten toelaat die je scenario ondersteunen.
Als je jezelf daar echter van bewust bent dan kan het risico beperkt worden. Wat is immers het alternatief? Je moet altijd eerst een aantal ‘macroscopische’ scenario’s bedenken en vervolgens met die bril op onderzoeken of de (vaak weinige) harde feiten daarmee kloppen. Dit is een proces van ‘connecting the dots’. Tunnelvisie ligt daarbij absoluut op de loer.
Zoals ik zelf hierboven al aangaf, rammelt er nogal wat aan het Dynand scenario en vind ik het vooralsnog niet erg overtuigend (zeker het sjouwen met een lijk naar zijn auto en het direct bellen van de politie).
Heb jij een beter alternatief dat de separaat gevonden schoenen en het racket verklaard? Waarom zou iemand die Lisette bijvoorbeeld vlak voor de deur ontmoet had, later haar schoenen uitrekken? Of sterker nog: als Lisette besloten had om met iemand mee te lopen, dan had ze hoogstwaarschijnlijk toch eerst even haar tennisracket naar binnengebracht om pas daarna mee te lopen. Er is veel dat wijst op de mogelijkheid dat Lisette wel degelijk naar binnen is gegaan.
Zou het kunnen dat de vriend een enorm staaltje blufpoker heeft geleverd door haar zo snel als vermist op te geven, ervan uitgaande dat de politie toch niet direct in actie komt? Het ontlast hem in ieder geval.
Op 6 Juni 1992 heb ik nabij de vindplek van het tennisracket een auto geparkeerd zien staan.
Daarin zaten 2 mannen. Bestuurder blank en bijrijder licht getint mogelijk Indische man.
De bestuurder keek toen ik daar voorbij fietste mij heel indringend aan. Bijrijder keek angstig. Ik kreeg er koude rillingen van. Het was een donkerblauwe Lancia Thema V6 1989 Sedan. Zelfde soort auto stond ook schuin t.o een sportschool in Haarlem. Nu lees ik een reactie van een andere krant, waarop iemand melding maakt dat op 3 Juni een man heel lang in een auto zou hebben gezeten en iedere voorbijganger indringend zou hebben aangekeken. Als deze persoon uit het Kleverpark dezelfde omschrijving als ik kan geven over de bestuurder hebben we misschien een nieuw aanknopingspunt.
@Peter,
Dat is een interessante gedachte. Hij kan meteen de politie gebeld hebben met de zekerheid dat ze zo snel toch niet zouden komen. Toch is dit ook een enorm risico. Hij belde immers twee keer vlak na elkaar. Om 23:00 en om 23:30. Dat lijkt me niet handig als er nog een dood lichaam in het appartement aanwezig is dat wegewerkt moet worden.
Het blijft echter vreemd om al zo snel de politie te bellen. Zeker omdat haar auto er wel stond, ze gezien was door een buurvrouw en ze dus al vlak bij haar huis geweest moest zijn. Het lijkt echter net alsof ie WIST dat er al iets ergs met haar gebeurd was en dat hij moest ‘spelen’ hoe bezorgd hij was. Het resulteerde echter in ‘over acting’. Maar dan komen andere scenarios om de hoek kijken als een samenwerking met een derde. Dan kent Dynand misschien wel de dader (of is ie zelfs de opdrachtgever om haar om het leven te brengen). Toch lijkt me dit ook weer erg sterk, want wat zou het motief kunnen zijn? Ook lijkt de tennisavond met de vriendin, het reizen met de aparte autos en het vegen van de baan voordat Dynand naar huis ging, allemaal redelijk spontaan te zijn verlopen. Bij zo’n moord zou er veel meer gepland moeten worden.
Uit de Volkskrant: “In de periode voor haar mysterieuze verdwijning dacht Lisette Vroege aan niets anders dan verhuizen.”
Een ander scenario dat door m’n gedachten schoot toen ik dit las, is dat iemand een briefje op de voordeur geplakt heeft (of in een dichte ennvelop door de bus gedaan heeft) met iets als “ik heb misschien een hele mooie kamer voor je, loop meteen even bij me langs als je interesse hebt. Het is vlakbij, maar je moet wel snel zijn!”. Op deze wijze kan Lisette naar elke locatie (op loopafstand) gelokt zijn. Wat dan echter weer vreemd is, is het feit dat haar racket ook zoek bleek. In zo’n geval laat je of het racket in de auto achter, of je legt het gauw even in de hal neer. Je neemt het in elk geval niet mee naar je nieuwe huisbezoek (waarbij je ook gravel naar binnen kan lopen en het dus waarschijnlijk is dat als dit scenario klopt, Lisette bij het binnengaan van dit vreemde huis ook haar schoenen uitgetrokken zou hebben.
Maar dat racket en die schoen. Zoals de rechercheurs in de Telegraaf ook al stellen, is de grootste fout die de dader begaan heeft, het begraven van een schoen en het racket (en dicht bij elkaar). Dit is een hele belangrijke clue die aangeeft dat Lisette zeer waarschijnlijk wel is thuisgekomen en dat haar racket en schoenen om de een of andere reden gescheiden van het lichaam (en handtas/huis+autosleutels) zijn geraakt. Maar waarom dan toch die (ene) schoen en racket zo diep begraven en dan ook nog eens (bijna) op de route tussen huis en tennisbaan? Dat is absurd. Als ik de dader zou zijn en ik had haar iets aangedaan, dan was ik helemaal naar de andere kant van het land gereden en had die spullen (ook nog eens ver van elkaar) ergens begraven. Had de dader misschien geen auto tot z’n beschikking? Raakte hij zo in paniek dat de spullen razendsnel verborgen moesten worden? Was ie niet bezorgd over vingerafdrukken van zichzelf? En waarom slechts één schoen en het racket zo dicht bij elkaar begraven? Als je het zo bekijkt dan riekt het toch weer naar “staging”. Maar dan wellicht meer naar ‘staging’ die alle schuld in de schoenen van Dynand moet schuiven. Stel dat er een hele andere dader is geweest en die volgt het nieuws over de zaak op de voet (en E.M. heeft em in de ogen gekeken…). Hij hoort over het feit dat de schoenen en het racket altijd in de hal achter bleven. Ook hoort hij over de mogelijke verdachte rol van Dynand. Als hij deze attributen nog in zijn bezit had dan is het verleidelijk om deze te begraven op een plek waar je weet dat er gegraven gaat worden (is dat eigenlijk ook niet te toevallig? Dat nou net de gemeente precies een maand of 6 later op exact die locatie graafwerkzaamheden gaat verrichten? Wie wisten daarvan? Werkte de dader bij de gemeente? Waarom werd er gegraven? Heeft iemand erom verzocht? Dat zou wel een hele sluwe manier van ensceneren zijn…
@E.M.
Dat is interessante informatie. Ik las net het volgende bericht en als dit door gaat zou ik zeker jouw info aan de recherche doorspelen. Het is inderdaad vreemd dat kennelijk meerdere personen die indringend kijkende man genoemd hebben. Geen idee echter in welke scenario zulk gedrag zou kunnen passen:
Pleidooi voor heropening zaak Lisette Vroege
12 januari 2010
HAARLEM – De nooit opgehelderde verdwijning van Lisette Vroege uit Haarlem kan alsnog worden opgelost als de recherche besluit tot een cold case onderzoek. Dat stellen twee voormalige politiemannen in afgelopen zaterdag gepubliceerde artikelen in dagblad De Telegraaf en in deze krant.
De politiemannen die de opmerkelijke bewering doen, zijn oud-rechercheur Dick Gosewehr en voormalig politiepsycholoog Harrie Timmerman. Sinds hun pensioen bogen zij zich al over verschillende onopgehelderde zaken. Op verzoek van De Telegraaf wendden zij dit keer hun expertise aan in een poging klaarheid te brengen in de mysterieuze zaak van Lisette. De toen 27-jarige Haarlemse verdween op 3 juni 1992 van de ene op de andere dag spoorloos, nadat zij een partij tennis had gespeeld bij tennisclub WOC aan de Zeeweg in Overveen.
Gosewehr en Timmerman stellen, dat de Haarlemse politie van begin af aan ten onrechte heeft gemeend dat het een verdwijningszaak betrof. Zij concluderen dat Lisette door iemand uit haar directe omgeving moet zijn omgebracht.”
Dus de vriend belde al binnen 1 a 1,5 uur 2x de politie. Dat intrigeert me nogal. Welk weldenkend mens doet dat als je iemand nog maar zo kort uit het oog bent verloren, zonder eerst even af te wachten of diegene misschien onderweg een bekende is tegengekomen of wat dan ook. Communicatie was toen sowieso al lastiger, zonder mobieltjes. En het was ook nog eens op een zomeravond, dus het moet pas net of nog niet of nauwelijks donker zijn geweest. Een enorme paniekreactie of wellicht speelt er inderdaad toch iets anders?
Bij mijn eerdere aangifte en beschrijving dacht men aan een BMW. Het was een auto met een voor mijn gevoel hoge kofferbak. Er zaten geen stootstrips van rubber op de portieren links. Was de auto recentelijk overgespoten? Niets is uit te sluiten.Jammer dat de recherche van bureau Koudehorn geen fotoinzage deed destijds. Terwijl je als onbekende informant misschien wel een in deze zaak bekend voorkomend persoon kon duiden.
Wat het doordringed aankijken van iemand betreft; stel je hebt iets op je kerfstok, je voelt je door iedereen die jou aankijkt betrapt, bent argwanend en diep van binnen angstig. Het is een soort overlevingsgevoel om die angsten ed. te overtroeven door juist lang terug te kijken en intimideren om het werkelijke gevoel te verbloemen.
@ E.M.
Boeiend wat je hier allemaal neerschrijft.
Echter, ik geloof niet dat het één (de mannen) met het ander (de verdwijning) te maken heeft.
Onbekenden die gewoon een willekeurig persoon van de straat plukken doen dat in de regel niet op de stoep van hun slachtoffer met aangrenzende huizen. Ook nemen ze zelden de tijd bezittingen van hun slachtoffer te begraven. (Als je er vanuit gaat dat Lisette een willekeurig slachtoffer was.)
Aangezien het een geliefde, sociale vrouw was is het scenario met een geflipte partner aannemelijker. Alleen al de houding van Dinand richting Vermist (een programma dat vermissingen van dierbaren juist wil oplossen; iets dat hij logischerwijze ook zou moeten willen) maakt dat ik iig denk aan moord door deze man.
@ Ada,
Ben het met je eens, dat het al snel melding maken van iemand die niet thuiskwam vragen oproept. Wetende dat je dan een antwoord kan verwachten in de trant van : “Die is vast naar een vriendje” oid. Maar dan heeft hij zich toch “verschoond” door te bellen.
En als die Dinant nergens aan mee wilde werken zegt al genoeg om te verdenken.
Dat is de mening van vele reageerders.
Iedereen mag geloven wat hij wil. En ik hoop dat de zaak wordt heropend en dat dit duo wordt herkend of dat anders die twee mannen zich gewoon melden waarom zij daar stonden.
Ik vind het te toevallig dat zij precies op de vindplaats van het racket stonden.
Een andere filosofie. Maar één met niet de vooraf aanname dat de vriend de dader wel zal zijn. En zeker niet waterdicht. Op zoek naar de waarheid, kun je niet eerst de “waarheid” poneren en dan daar naartoe redeneren. Goed dan, Lisette komt thuis en iemand hoort stemmen. Bij de deur of het tuinhekje staat iemand (hij of zij), die haar vertelt dat hij een kamer in de buurt heeft. (Waarom staat hij daar? Weet hij dat Lisette elk moment kan thuiskomen?) Loop meteen maar even met me mee! Met de schoenen nog aan en het racket in de hand gaat ze argeloos en hoopvol mee. In de nieuwe woning trekt zij, der gewoonte getrouw, haar schoenen uit en neemt het racket (in de hoes) mee naar binnen. “Meneer” wordt op zeker moment handtastelijk en geeft haar ten slotte een soejang met het racket. Dat kan daardoor breken. Zij heeft nu geen schoenen aan. Waar op loopafstand is een huis (of misschien wel een schuur), waar je iemand kunt doden met enig kabaal, zonder dat buren dat kunnen waarnemen? In haar kamer op de Kleverparkweg valt niets op te ruimen. Niemand is daar binnen gekomen. Daar is niets gebeurd. Haar stoffelijk overschot kan wel even in die andere woning blijven liggen tot een passende gelegenheid om haar af te voeren komt. Op zeker moment wordt op de Delftlaan (als ik dat goed heb begrepen) gegraven, maar (zeg ik gemakshalve) de machinist is naar huis gegaan vanwege het late uur. Morgen verder. Iemand (de dader?) ziet het gat, gooit het racket en één schoen (waarom niet twee schoenen? Is de andere misschien in de sloot terecht gekomen?) er in en strooit wat zand of veen er over. De volgende dag vindt de machinist bij het graven die spullen. Hoeveel tijd zit tussen het verdwijnen van Lisette en het vinden van het racket? Blijft deze persoon al die tijd met die attributen rondrijden? En was dit de ultime goede plek om die daar te dumpen?
Voor de goede orde: dat punt ligt in de verste verte niet op de weg van de tennisbaan naar de Kleverparkweg v.v.
Ik heb zelf nog wel wat vraagtekens, maar lanceer toch maar deze gedachte. Je weet maar nooit!
ik werkte destijds bij de politie als administratief ambtenaar. Ik heb enige tijd de administratie voor de zaak gedaan.
Het hield destijds de gemoederen in Haarlem en de politie behoorlijk bezig.
In tegenstelling to velen ben ik van mening dat de politie destijds wel de zaak grondig en serieus heeft aangepakt. Wel afgezet tegen die tijd (1992) en de bekende feiten, toen.
Een getuige die zegt Lisette te hebben gezien achter op een fiets is destijds onder hypnose gehoord. Naar mijn, niets toe doende, mening is daar te weinig mee gedaan. Vooral gelet op haar bekende briefje naar woonruimte.
Er werd in die tijd een nieuwe hal gebouwd naast de ijsbaan. Het moet niet onmogelijk worden geacht dat het lichaam is verdwenen in de bouwput daar. Naar ik mij kan herinneren werd er in die tijd ook het beton gestort.
De plaats is niet ver van waar het racket en de schoen werden gevonden.
Volgens mij is in 1992 iets over het hoofd gezien. Maar ja….wat. Wie het weet mag het zeggen.
Ik begrijp en respekteer de reactie van de familie, maar vraag mij toch af of Lisette niet nog een poging verdient de waarheid boven tafel te krijgen. Wat mij betreft heropenen, nu de hoofdrolspelers nog grotendeels leven.
De zaak blijft me intrigeren. De clou zit em in dat racket en die schoen. Ik geloof echter niet dat het racket het moordwapen was zoals Cor hierboven stelt. Het racket is in detail forensisch onderzocht en is niets op gevonden (je had dan op z’n minst bloed/celsporen moeten vinden na zo’n ‘soejang’). Ook geloof ik niet dat je het racket meeneemt op een ongepland huisbezoek als je zo vlak voor je huis staat en het simpelweg om de hoek in het halletje kan leggen.
Ben het met wvl eens dat de politie iets (waarschijnlijk heel kleins) over het hoofd gezien moet hebben en daarom lijkt me een cold case review zeker op z’n plaats.
Dat snelle bellen van de politie door de vriend is buitengewoon merkwaardig. Waarom zou je een uur na een vermissing (terwijl haar auto nota bene voor de deur staat!) al de politie bellen? En dan is er nog een ander detail. De vriend heeft weliswaar het buurmeisje binnen gevraagd of ze iets gezien had (“ja, ik zag haar uit de auto stappen”), maar het is onbekend of hij daarna meteen op straat is gaan kijken/zoeken (hetgeen je zou verwachten als je haar auto ziet staan, het racket/schoenen ontbreken en het binnen donker was + kamer op slot). Waarom ook niet even bij de buren aanbellen. Het eerst dat in mij op zou komen in zo’n situatie zou zijn dat ze haar sleutel kwijtgeraakt was en dat ze daarom ergens (bij een kennis) zou wachten (en nog geen mobieltjes). Er is niets dat deze paniekreactie logisch verklaard (behalve een potje blufpoker om jezelf een alibi te verschaffen). Heeft ie haar ouders gebeld? Lijkt me ook een logische gedachte. Er is iets met haar familie gebeurd dus ze moest er halsoverkop naar toe? Waarom niet nogmaals om bijv. 2AM naar de politie bellen? Wat deed hij na 23:30? Bleef hij in het huis wachten? Kon ie slapen?
Alles wijst erop dat Lisette wel degelijk binnen was, de vriend haar na een uit de hand gelopen ruzie omgebracht heeft en vervolgens heel sluw (en met wat bluf) zichzelf heeft vrijgepleit. Eén grote fout maakte hij echter. Hij had nooit dat racket en die schoen zo slordig moeten begraven. Dit duidt op grote paniek en haast bij de dader en die paniek zou ontstaan kunnen zijn toen het web rondom de vriend zich dreigde te sluiten (bijv. doordat de politie een huiszoeking wilde doen). Sterker nog: wie kwam er met het verhaal dat Lisette altijd haar schoenen beneden uit deed vanwege de gravel? Precies. De vriend. Hij is misschien zelf wel geschrokken van de consequenties van die opmerking en realiseerde zich toen opeens dat hij die spullen nog in z’n bezit had. Daarom ze maar dus zo snel mogelijk begraven.
Ook had die vriend nogal wat mogelijkheden om informatie te vertrekken die hemzelf zou vrijpleiten: bijv. dat ie om 22:00 pas thuiskwam (hij kan met gemak al om 21:40 thuisgekomen zijn omdat ie gek werd van jaloezie), dat het licht uit was, dat de deur op slot zat, dat het racket/schoenen er niet waren, dat de politie zijn eerste meldingen niet serieus nam (hij zou ook gewoon de eerste keer aan de politie gevraagd kunnen hebben of zij misschien iets van haar gehoord hadden en dan achteraf zeggen dat ze niet naar hem wilden luisteren. Staat zoiets op band?).
Dus:
* 21:30 Lisette thuis (gezien door buurvrouw)
* 21:45 Vriend thuis
* 22:00 Woordenwisseling en Lisette overlijdt (gehoord door TV kijkende buurvrouw)
* Vriend doet licht uit en checked wat buurvrouw weet. Dat valt mee.
* 23:00 Vriend belt met politie
* 23:30 Vriend belt nogmaals met politie (!)
* 01:00 Vriend wacht tot het donker is en ontdoet zich van het lichaam. Schoenen en racket legt hij echter apart in zijn kofferbak.
* Volgende dag komt politie in beweging en wordt vermissing officieel.
De racket werd door de dader in een doornenstruik gegooid waar een half jaar na haar verdwijning gemeentelijke graafwerkzaamheden werden verricht, waarbij o.a.de doornenstruik moest worden verwijderd. De tennisschoen werd na die vondst in een sloot niet ver van het racket aangetroffen.
Haar paarse tennistenue werd,gewassen en gevouwen, weer veel later bij Penningsveer, ten oosten van Haarlem gevonden.
“Haar paarse tennistenue werd,gewassen en gevouwen, weer veel later bij Penningsveer, ten oosten van Haarlem gevonden.”
Weet u dit zeker, Jopie? Dat detail heb ik nog helemaal nergens gelezen. Mag ik vragen wat uw bron voor deze informatie is?
Is er ook iets bekend over haar autosleutels/papieren?
Het is vreselijk jammer dat kennelijk hierna de zaak is afgedaan. Ik ben ervan overtuigd dat als alle processen-verbaal en verklaringen nog eens worden gelezen er een beeld kan worden gemaakt, die nader speurwerk nuttig maakt.
Ik zou wel met iemand de zaak willen oppakken mss dat iemand kan helpen hoe.
Een oud rechercheur mss?