Een lezeres maakt mij attent op een artikel uit Trouw, naar aanleiding van de dood van Feredoen Anwari  uit Staphorst, een jongen uit een Afghaans gezin. Over zijn leeftijd is wat misverstand: de politie meldde dat hij vijftien was, volgens vrienden was hij achttien, het schijnt zeventien te zijn.

De achternaam werd aanvankelijk geschreven als Anwary, vandaag houden de kranten het op Anwari, een naam die veel meer voorkomt. Dat zegt niet alles, ook in Nederland worden familienamen soms verkeerd gespeld, in elk geval is de naam Anwary in Nederland niet onbekend.

In Afghaanse kringen vond men dat Nafisha zich te westers had gedragen, voor Afghanen is namus (je netjes en eervol gedragen) heel belangrijk.

Afghaanse mannen zijn heel streng in het bewaken van hun gezinnen en hun eercultuur. "Een meisje vraagt haar vader bijvoorbeeld toestemming om naar de markt te gaan. Vader zegt: ,,Vraag het maar aan je broer. Als hij het goed vindt, dan mag het.” Zo draagt hij de verantwoordelijkheid en handhaving van discipline van heel jongs af aan geleidelijk over op zijn zoon. De boodschap is duidelijk: als ik er niet meer ben, zal je je broer moeten gehoorzamen. En dit wordt niet alleen met woorden duidelijk gemaakt, maar het leren van discipline gaat ook gepaard met fysiek geweld: veel slaan in aanwezigheid van iedereen. Ook dat gedrag neemt de zoon al vroeg over."

Aldus Trouw.

Overigens moet je erg uitkijken met die ‘eerwraak’: vaak is het niet wat het lijkt en buitenstaanders zijn nogal eens geneigd veel over één kam te scheren zonder dat ze van de hoed en de rand weten. Intussen blijven er in Staphorst vooral vragen. Volgens De Telegraaf stond Feredoen bekend als iemand die geregeld op de vuist ging en niet met zich – en de islam – liet spotten. Maar hoe je vanuit die hoek onder verdachte omstandigheden dood in je eigen bed komt te liggen, daar is wel wat fantasie voor nodig.

                                                           *

“Ik accepteer dit niet langer, ik wil naar huis. Ik ga nou naar huis. Mongool. Je moet je bek dichthouden”. Schreeuwde Godfried van H. met zijn schorre stem tegen de Zutphense rechter mr. H.W. van Harreveld.

Dat was in 2004, toen hij werd veroordeeld voor de moord op Micelle Mooij uit Zutphen, caissière bij het Shell tankstation aan de Rijksstraatweg in Warnsveld.

Hoe zou hij deze week hebben gereageerd?Rechtspsycholoog Peter van Koppen schreef een boek over hem en toont aan dat er sprake is van een gerechtelijke dwaling: Godfried is ten onrechte veroordeeld. In 2004 was Godfried een van de vier mannen die toen achter de tralies verdwenen voor de moord, of zijn drie kornuiten ook onschuldig zijn weet Van Koppen niet, dat heeft hij niet onderzocht. Hoe dan ook, de commissie die zich buigt over de herziening van strafzaken geeft Gogfried & Van Koppen nul op het rekest. Uitvoerig bericht over de oude pompmoord staat hier