Wie vermoordde Alex Wiegmink op de Posbank? Die vraag drong zich gisteravond voor de zoveelste keer op. Het is in elk geval geen actie geweest waarbij maar één persoon was betrokken, dat maakt de kans dat er ooit een antwoord komt iets groter.

Het ligt voor de hand dat Alex in de buurt van zijn auto iets gezien heeft waardoor hij in een conflict is geraakt. Iemand die zijn auto of die van iemand anders probeerde te kraken? Er zijn niet zoveel andere opties. Het is geen plek waar criminelen afspreken om deals te sluiten en wat dan nog?

Wat mij na al die jaren nog steeds verbijstert is het beeld dat oprijst van het politieonderzoek. Op de plaats delict zijn auto-onderdelen blijven liggen, er waren ooggetuigen, er zijn mensen geweest die de auto van Wiegmink mét de inzittenden hebben gezien, maar daar is pas in een heel laat stadium een heel klein beetje mee gedaan. Als ik me goed herinner is er zelfs een muts (foto rechts) van een van de vermoedelijke daders achtergebleven en is er DNA-materiaal.

In plaats van meteen grootschalig oproepen te doen, werd er voornamelijk achter de schermen gewerkt. Met als schandaligste dieptepunt uit de Nederlandse opsporingsgeschiedenis de op niks gebaseerde mededeling dat Wiegmink op homo-plekken zou verkeren of zich met drugshandel had ingelaten.

Het wekt de indruk dat hier heikneuters aan het werk zijn geweest waarbij het dorpsteam van de Puttense moordzaak nog verbleekt. Dit is typisch zo'n zaak die alleen nog opgelost kan worden ondanks de politie, niet dankzij.

Reportage staat hier

*

In het Algemeen Dagblad zetten watersportvrienden vraagtekens bij het verhaal van een 30-jarige Rotterdamse vrouw die een week lang gegijzeld geweest op een plezierjacht in de Rotterdamse Kreeksehaven. De vrouw werd vastgehouden door haar ex-man. In de nacht van zaterdag op zondag werd ze bij een inval door de politie bevrijd.

Plezierjacht. Bevrijd. De ex-partner was aan boord, het lijkt er vooral op dat ze door hem werd 'bevrijd' en dat het verhaal uit een hele dikke duim is gezogen. De vrouw beweerde dat ze de Kuip kon zien liggen. Onmogelijk, zeggen de jachtvrienden. Misschien had ze iets uit te leggen aan een nieuwe vriend en aan eventuele kinderen?

*

Wie is de snelwegschutter, waarom doet zo iemand zulks? In de misdaad is het gebruikelijk met 'profielschetsen' te werken.

 Mag ik eens een gok doen? Een blanke man van een jaar of 25. Woont nog thuis. Weinig vrienden, geen vriendin. Dat is de ene optie.

De andere: stelletje opgeschoten jongens die zich vervelen. De vraag is: rijden ze zelf over de snelweg of komen de schoten van buitenaf? Als ze worden afgevuurd vanuit een rijdende auto moeten er op z'n minst twee personen bij betrokken zijn. Dan is het vreemd dat er kennelijk al die camera's nog weinig aanknopingspunten hebben opgeleverd.

*

Er hing vannacht rond half twee een uur lang een helikopter boven Amsterdam-Zuid. Onze correspondent aldaar kon er haast niet van slapen. De vraag is of de ochtendkriek opheldering brengt. Ik kan nog niks vinden.  

Peter 'Hurricane' Smit werd zes jaar geleden vermoord. Ik kom zijn naam nog vaak tegen. Eerdere berichten over hem staan hier (althans: een klein stukje, de link naar de betaalsite werkt niet meer. Wordt aan gewerkt, maar er zijn wat technische ontwikkelingen binnen web-log waar ik even op moet wachten)

*

Vanavond bij de RKK: de moord op Alex Wiegmink. Onbegrijpelijk dat die nog steeds niet is opgelost. Daar zal deze uitzending niet veel aan bijdragen, dit gaat vooral over de nabestaanden. 

Een reportage over 'de moord op de marathonman' staat hier  

"De man is in de war. Julie en Melissa hadden allebei heel donker haar. Laetitia en Sabine, die waren blond. Maar die leven nog. Ik twijfel of hij ZELF die foto's ooit heeft gezien."

"Huh, raar verhaal. Die blonde meisjes? Al eens teruggekeken naar de signalementen van Julie en Melissa? Is hij kleurenblind, heeft de journalist slecht geciteerd, of kletst hij gewoon uit zijn nek?"

Reacties van twee verslaggevers die meer dan wie ook weten over Dutroux. Op het bericht van gisteren over criminoloog Cyrille Fijnaut die in een interview in de Volkskrant zei dat hij als bijna enige de foto's van Dutroux-slachtoffers Julie en Melissa had gezien.

Het was sowieso een wat merkwaardig interview, waarin elke kritische noot ontbrak en de interviewer zelf helemaal van toeten noch blazen wist. Hij had in elk geval moeten vragen: beste man, alle Belgische journalisten hebben alle foto's uit het Dutroux-dossier op dvd gekregen, zaten deze er dankzij u niet bij, of vergist u zich schromelijk?

*

Bruinsma heeft Holleeder eventjes ingehaald. Althans, in de boeken-top-tien (HP/De Tijd). De Ferrari van Klaas is de scooter van Willem voorbijgeraasd. Voor zolang het duurt, uiteindelijk zal Holleeder het wel winnen.

Wat bij mij wel de vraag deed rijzen: hoe lang moet Willem nog brommen? Normaal gesproken zou het eerste proefverlof niet ver meer zijn. Of komt justitie nog met een konijn uit de hoge hoed? Er wordt de laatste tijd druk gespeculeerd over de nieuwe beschermde getuige die van alles zou weten over de zogenaamde barbecuemoorden. Dat gaat dan over Jesse Remmers en Moppie R., maar misschien heeft de beste man (of vrouw) ook wel wat te vertellen over Holleeder.

Er doen twee namen de ronde. Ik zet mijn kaarten voorlopig op iemand die volgens La Serpe op het zogenaamde dodenlijstje van Dino en Willem zou hebben gestaan (het bekende, waarschijnlijk onzinnige verhaal uit de Baja Beach Club, of iets wat daarop lijkt). Vorig bericht staat hier

Over scooters gesproken: de invloed van Holleeder (en dan vooral zijn scooter) reikt ver, tot in het Friese land. Getuige dit filmpje van de sterk opkomende Rinus

*

"Nadat we via wat spelletjes waren losgekomen, moesten we in een groep gaan zitten. Daarna gingen twee Amerikaanse presentatoren een bijzonder verhaal vertellen over hun levenservaringen. Al gauw vloeiden er tranen over de wangen. Er ontstond een bijzondere sfeer in de zaal. ‘Wat is hier aan de hand en waar moet het naartoe’, dacht ik."

In het Nederlands Dagblad schrijft student Arnold van der Marel over zijn deelname aan het programma 'Over de streep'. Ik heb er zelf ook met lichtelijk gemengde gevoelens naar gekeken. Aan de ene kant zie ik het nut wel van dat groepsgevoel, maar het heeft ook iets ongemakkelijks.

Anton: "Wil ik als leerling naar mijn leraren kijken als kwetsbaar, meelijwekkend en zielig? Nee! Ik wil dat leraren mij lesgeven; dat ze mij op de zenuwen werken als ze huiswerk opgeven met een onmogelijke deadline. Ik wil dat leraren mij dingen leren. Niets meer, niets minder. Wil ik naar mijn medestudenten kijken als kwetsbaar, meelijwekkend en zielig? Nee! Ik wil dat mijn klasgenoten genieten, alles uit hun jeugd halen en doen wat ze leuk vinden."

Wat ik mij vooral afvroeg: kloppen de verhalen van die Amerikaanse presentatoren wel? Afgelopen week had de ene presentator een huilverhaal over zijn broer die zelfmoord had gepleegd. Hij bracht het alsof hij dat zelf zo had meegemaakt, maar ik moest even denken aan Wim Sonneveld ("Een gluiperd van het zuiverste water" - met dank aan Simon Carmiggelt). Maar gelukkig, het is wel echt waar. Heb het even gecheckt.

"Na een spraakwaterval van twee uur gaat Cyrille Fijnaut (64) plotseling langzamer praten. 'Ik ben een van de weinigen', zegt hij met lichte twijfel in de stem, 'die de foto's heeft gezien van de lijkjes van Julie en Melissa. Ik heb er nooit met een derde over gesproken. Die kleine blonde meisjes…'"

Het zal niemand ontgaan zijn dat er de afgelopen een 'Dutroux-jubileum' was: vijftien jaar geleden werd de man opgepakt. 'De perfecte psychopaat' werd hij genoemd. Zijn advocaat bevestigde dat van de week in een praatprogramma nog eens: de man heeft absoluut geen mededogen of spijt, denkt alleen aan zichzelf.

Het kan zijn dat ik mij vergis, met die foto's waar Fijnaut het over heeft, maar volgens mij hebben honderden – waarschijnlijk duizenden – mensen die foto's gezien. Een van unieke dingen aan het Dutroux-proces was nou juist dat het complete dossier op dvd is gezet en aan alle Belgische journalisten is verstrekt. En indirect dus aan alle journalisten ter wereld, die daar iets mee te maken hadden. Ik moet het zelf ook nog ergens op een computer hebben staan.

In dat dossier zitten – volgens mij – ook echt alle foto's. Niet dat ik die uitvoerig heb bekeken en als Fijnaut zegt dat die van Julie en Melissa er niet in voorkomen, kan hij gelijk hebben: ik heb er niet naar gezocht.

Het interview met Fijnaut was ter gelegenheid van zijn aanstaande pensionering, als criminoloog en 'hoogleraar rechtsvergelijking'. Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen hoge pet op heb van de beste man, voor mij is het een studeerkamergeleerde die een aantal keren heel erg door de mand is gevallen.

Bijvoorbeeld met een rapport over de prostitutie op de Wallen. Die was – volgens dat rapport – geheel in de greep van de Russische maffia.

Volstrekte apekool. Fijnaut en consorten hadden de situatie in Antwerpen onderzocht en waren om de een of andere reden tot de conclusie gekomen dat wat daar gold, ook in Amsterdam opging. En daar wordt dan wel een regerings-, justitie- en politiebeleid op gevoerd.

Nog even de Volkskrant:

"Het is november 1996. Fijnaut zit in de Wetstraat te Brussel gebogen over dossiers van de Bende van Nijvel, als onverwacht Marc Verwilghen, voorzitter van de commissie Vermoorde en Vermiste Kinderen voor zijn neus staat. 'Cyrille, je moet me helpen, we mogen geen dag verliezen.'

De zaak-Dutroux is in een stroomversnelling geraakt. Fijnaut wordt gevraagd om een analyse en een vragenlijst voor rijkswachters, onderzoeksrechters en bestuurders. Een steekkar vol dossiers komt zijn kamer binnen, hij belt zijn vrouw en zegt: 'Ik kom voorlopig niet thuis.'

Op zachte toon: 'In de dossiers zat een enveloppe met foto's over de vondst van die twee kinderen. Ik ben wel wat gewend, heb het nodige gezien als inspecteur van politie: zelfmoorden, afschuwelijke auto-ongelukken. Maar in de context van de verhalen die je over Dutroux hoorde, deden deze foto's me verstommen. Het was zó droevig. Ik heb Verwilghen gebeld en gezegd: 'Dit mag nooit en te nimmer publiek worden. We moeten deze foto's ogenblikkelijk wegsteken in de zwaarste kluis van dit parlement.' Zo is het ook gegaan.'"

Als het echt zo is gegaan, is dit behoorlijk groot nieuws. Dat zou betekenen dat het dossier dat 'iedereen' heeft gekregen, dus niet zo volledig was als iedereen dacht. Dat er bepaalde foto's zijn weggelaten. Of Fijnaut vergist zich en weet helemaal niet wat er na zijn bemoeienis nog in die zaak is gebeurd.

En is het helemáál niet 'zo gegaan'.

Juist niet.

Er zijn maar weinig dossiers waar zoveel gruwelijke foto's in voorkomen – en die openbaar zijn gemaakt – als dat van Dutroux.

Daar komt nog bij: natuurlijk zijn dit gruwelijke foto's en als het niet nodig is kijk je er niet naar. Ik heb er een paar gezien, dat vond ik wel genoeg. Ik kan me alleen niet zo goed voorstellen dat iemand die zijn hele leven al in deze tak van de maatschappij actief is, zo geschokt is. Tal van politiemensen, rechters, advocaten, noem maar op, zien dagelijks zulke foto's.

En dat zijn dan nog de foto's, denk eens aan de mensen die bij de vondst en het opruimen betrokken zijn. 

Ik wil het niet bagatelliseren. Het zijn rotfoto's. En als het om iemand gaat die je kent, bijvoorbeeld ouders die hun kind op deze manier zijn kwijtgeraakt, moet je je ernstig afvragen of je hen daarmee moet confronteren. Het zijn beelden die ze nooit meer kwijtraken. Maar het verbaast mij dat iemand die er beroepshalve bij betrokken is, daar zo op reageert.

"Bij het verlaten van de Franse rechtbank, gefilmd in de Landbank, komt het tot een venijnige woordenwisseling tussen Hauers Heineken en advocaat Max Moszkowicz (Porgy Franssen), die Cor van Hout en Willem Holleeder – in de film dus Rem Hubrechts – verdedigt."

Aldus De Telegraaf. Dat geeft antwoord op de vraag die velen van ons kwelt: hoe lost de regisseur zijn 'Holleeder-probleem' op? Het is bekend dat Willem Holleeder niet wil dat hij in een film figureert, daarom is er voor een trcu gekozen: de 'vijfde ontvoerder' (Martin Erkamps, alias Remmetje) wordt opgevoerd als Holleeder.

'Remmetje' wil ook niet in de film. Ik heb een paar keer contact met hem gehad (hij zit in Panama), maar na zijn aankondiging dat hij stappen ging ondernemen heb ik er niet veel meer van gehoord. Hij is niet zo van communicatie.

*

"Een paar dagen na het uitlekken van de mails dacht ze er zelf ook zo over, bleek tijdens het interview met deze krant. Het kon haar niet stevig genoeg. Toch bleek de twijfel bij de partij nog altijd uit de houding van de aanwezige voorlichtster. Toen Peters haar gemoedstoestand kenschetste als „woedend”, corrigeerde deze: „bezorgd”. En de interviewers gingen volgens de voorlichtster soms „te ver”.

Een intrigerend stukje tekst in NRC Handelsblad, over het gedoe rond Kamerlid Mariko Peters (GroenLinks). Je hoort het vaak, dat er bij interviews met politici een voorlichter bij zit en je schijnt allerlei afspraken te moeten maken. Ik was benieuwd hoe ze dat hier hadden gedaan, hadden ze het 'advies' van de voorlichtster opgevolgd, of was dat vrijblijvend? Dus heb ik het interview nog even opgezocht.

"Peters onderstreept tijdens het interview een paar keer dat het hier om „een familiedrama” gaat waar kinderen bij betrokken zijn. Achter haar publieke stilte blijkt vooral boosheid schuil te gaan. „Ik ben woest.” Vooral over de manier waarop HP/De Tijd één enkele partij in een familiedrama heeft afgetapt, louter en alleen omdat zij, Peters, een Kamerlid is. Een publieke persoon."

Gelukkig maar, je moet er toch niet aan denken dat een voorlichter bepaalt wat er wel of niet in de krant komt? Maar ik hoor het ook wel eens heel anders. Vooral met voetballers schijnt het erg te zijn. Als je als journalist geen bindende afspraken maakt, ben je uitgerangeerd. 

"Oké, ik zeg het nu toch! Toen ik 14 was ben ik weggelopen uit een soort internaat. Ik kwam via via bij een vriend van een vriend. Daar hadden we een beetje gepraat over mijn situatie. Het was beter voor mij weg te gaan uit die stad (noorden) dus ging ik diezelfde avond met onbekenden naar Amsterdam.

Ik kwam terecht bij een onbekende vrouw met een baby. Haar man was/is pooier. Ik heb vana lles gezien. Pistolen zijn onder mijn neus gedrukt en ik kreeg een andere naam. Ik moest op een moment van een sexclub naar een huis toe. Dat was in de Van Spijkstraat. Daar zaten allemaal buitenlandse vrouwen (blanke huidskleur) en er kwamen steeds mannen.

Ik bleef bang in dat kamertje achter waar ik was neergezet. Mijn vriend die toen ook daarheen was gekomen zou mij ophalen om diezelfde nacht weer naar de sexclub terug te gaan en daar te gaan werken.

Het rare: ik was in dat huis wel bang, maar niet bang voor die pooiers. Het waren Koerden, wat ik begreep, en ik hoorde ook dat ik geen problemen moest maken want ze waren van de PKK. Ik wist toen niet wat het was maar er was ooit een moord in mijn eigen woonplaats geweest door PKK'ers dus dacht ik dat het gevaarlijke mensen moesten zijn.

Ik werd die nacht niet opgehaald door die vriend van mij. Later vertelde hij dat hij wel steentjes tegen het raam had gegooid maar ik heb niks gehoord. Ik heb in die nacht gesnuffeld in spullen die in die kamer lagen. Er lagen allemaal paspoorten van verschillende vrouwen, in een tas,  omwikkeld met postbode-elastiek. Ik kon niet lezen in die paspoorten,  die letters leken wel Russisch of iets anders. Ook lagen er sieraden en kleding.

In die kamer zat ik opgesloten. Die andere vrouwen konden niet bij mij komen. Ik heb ook geplast op de grond want moest zo nodig.

Ik heb geluk gehad.

De volgende morgen werd er een inval gedaan door politie. Het erge was: omdat ik Nederlands sprak wilden ze me niet meenemen. Ik smeekte de politie, zei dat ik 14 was en dat ik weggelopen was uit het noorden van het land. Ik had geen bewijs, alleen een buspasje met de zone van mijn streek + gegevens. Nog wilden ze me niet meenemen. Ik zei toen: ik zal op de telex staan. Want dat had de leiding ons verteld, als we weg zouden lopen. Toen zei een politieagent: Oké, jij gaat ook mee.

Ik moest middenin zitten, tussen twee van die vrouwen die ook meemoesten. Ik keek in de binnenspiegel en de agent keek naar mij en gaf me een knipoog. Dat deed me zo goed. Ik ben bij een politiebureau in Amsterdam – ik weet niet welke – gebracht en kwam in een hele grote cel in een kantoor van de politie. Vreemd, want ik had al wel eens een cel gezien en dat was in een soort gang, maar hier zat ik gewoon bij hun in een kantoor, apart in een cel.

Ze hebben de directrice van het tehuis gebeld en die heeft me opgehaald.

Het duurde uren, leek het. Nu is er niks met mij gebeurd, ik was voor die lui ook niet bang, ik weet zeker dat ze dat in mij gezien hebben. Maar toch was ik ook erg geëindigd als er geen inval was gedaan.

Ik moest nog getuigen, maar heb van mijn vader geleerd mij nooit ergens mee te bemoeien en te zeggen dat je niks weet. Omdat ze wisten dat ik erbij betrokken was en ik wel dingen moest weten heb ik het gewoon verteld, maar niks over de PKK.

Ik heb het met mijn eigen ogen gezien dus ik weet dat die dingen wel spelen. Ik vind niet dat mensen gelijk uit moeten gaan van fantasie. Ik herkende een heleboel van die vrouw haar verhaal, ook al heb ik het maar een dag en een nacht meegemaakt."

Deze reactie kwam binnen op een bericht hier naar aanleiding van het boek 'Sarah's leven in de hel' (zie hier)

*

Naar aanleiding van de RKK-documentaire over de moord op Marga Langendoen vroeg ik me af of 'de tegenpartij' nog was benaderd en of er nog contact was opgenomen met de advocaten van Hans L., Arthur van der Biezen.

Niet, dus.

Van der Biezen laat nu weten:

"Niemand heeft mij benaderd of überhaupt iets gevraagd. Ik heb ook niks van client vernomen, ga er vanuit dat ook hij niet benaderd is. Het hele programma was compleet eenzijdig opgesteld. Het ging volledig uit van een scenario dan nog steeds haaks staat op de technische sporen.

Bijvoorbeeld:

1. Als het slachtoffer vermoord zou zijn in de woning, zou er een grote hoeveelheid bloed in de woning traceerbaar moeten zijn geweest (met luminol en speciale lampen), dat ook na schoonmaak door een leek zichtbaar moet zijn geweest. Op de trap, in de gang, de route naar buiten. Niets gevonden!

2.  In de logeerkamer zijn twee minuscule spatjes gevonden. Deskundigen zeggen dat die zo klein waren dat ze zelfs door een vlieg overgebracht kunnen zijn. Het is een hoeveelheid die in ieder normaal huis, door zijn eigen bewoner wordt achtergelaten.

3.  Woning als plaats delict is dus uitgesloten.

4.  De auto die gebruikt is naar België. Technisch onderzoek heeft daar geen enkel spoor opgeleverd. Geen bloed of dna,  in welke vorm dan ook.

5. De plaats delict in Belgie is nooit onderzocht omdat men (terwijl er een tracer onder de auto zat en er speurhonden zijn ingezet) de plek niet kon vinden.

6.  Technisch heeft men dus niet dat moord in Uden gepleegd kan bevestigen. Noch in België, noch onderweg daarnaartoe.

Dat ieders onderbuik een veroordeling wenst of zelfs eist, snap ik wel. Maar dit is een goed voorbeeld van een zaak waarin de colleges naar een (onderbuik-) conclusie toegeredeneerd hebben. Het heeft helemaal niets met recht (in technische zin ) te maken. Overigens loopt de zaak nog bij de Hoge Raad."

Aldus Van der Biezen 

Update 21.00 uur:

Meer schietincidenten bij de politie, meldt de politie. Komt door de verruwing van de maatschappij. Maar misschien verruwt de politie zelf ook wel wat, onder invloed van de krachtige taal waar onze leiders zich van bedienen.

In juni verblijdde een van onze correspondenten ons met een overzicht van incidenten waarbij de politie het al dan niet terecht gemunt had op burgers en meerpotige medebewoners van ons vaderland.

Zie hier

*

Er is een hoop te doen over de nieuwe Samsung Galaxy Tab, die te veel zou zijn afgekeken van de iPad. Nederland is een van de weinige landen waar het ding nog wel verkocht mag worden.

 Hoeven we helemaal niet blij mee te zijn. Ik heb zelf de eerste Galaxy Tab. Het is een onding, je kunt er niks mee. Inmiddels vijf keer fabrieksmatig gereset, doet ie het weer een dag. Alles kwijt wat erop staat. Heleboel apps die op de iPad wel werken, doen het op de Galaxy niet.

Zelfs het (bijna) enige waar ik hem voor had gekocht, als e-reader, doet ie niet. Dagenlang met bol.com in de weer geweest, uiteindelijk één boek weten te downloaden (na drie keer betalen). Maar ja, kwijt, na weer een reset. Het ding is opgestuurd naar Korea, konden ze niks vinden. De winkel voelt zich ook niet verantwoordelijk. Kortom, voor mij nooit meer een Samsung Tab.

Aanvankelijk, toen hij het nog wel wat leek te doen, viel de vegrelijking met de iPad nog redelijk gunstig uit voor de Galaxy, maar toen had ik het ook al over een storende fout die deze Tab de nek zou kunnen omdraaien. Is wat mij betreft dus gebeurd. 

Zie eventueel hier 

Een bericht uit 2006, uit de Corriere della Sera, waaruit ik begrijp dat de veelgezochte Franco Cat-Berro (Catberro) is opgepakt toen hij, samen met twee handlangers, op het punt stond te gaan schieten op de politie.

 De vlucht van de 55-jarige Catberro Franco "eindigde prozaïsch op de parkeerplaats van de supermarkt Carrefour in Assago. Hier, tussen de geparkeerde auto's en karren vol met boodschappen, legde de politie hem de handboeien om. Toevallig: militairen in burgerkleding waren bezig met een preventieve actie, maar kwamen ineens oog in oog te staan met een van de zwaarste criminelen."

Zulks in aanvulling op het bericht van gisteren, over de ontvoerder van Toos van der Valk. Ook nog even wat opgezocht over de schrijfster van het boek over Toos. Daarin vertelt Toos voor het eerst hoe ze de periode van de ontvoering heeft meegemaakt. Het is geschreven door Elle van Rijn. Zei mij niets, maar ze is actrice en ze schreef al een aantal romans. Ben benieuwd.

Toevallig schrijf ik dit in een Van der Valk, ergens in het zuiden. Vanwege een late actie. Soms voel je je zelf bijna een crimineel, als je in het pikdonker in de berm langs een snelweg staat, waar het eigenlijk niet mag. In de naam van de roos. Blij dat er hier niet toevallig 'preventieve acties' waren.

Wie interesse heeft in mijn boek over Van der Valk: kijk even bij het bericht van gisteren hierover.

Een poosje geleden, net voor de vakantie, was ik 's middags in de buurt van Nuland. De Van der Valken hebben hotspots voor internet, dus een mooie gelegenheid voor een lunchje en wat internetten. Tot mijn verrassing zat Toos van der Valk aan een tafeltje achter mij, met een paar vriendinnen.

Dat was lang geleden. Toen ik met het boek over 'De dynastie Van der Valk' bezig was heb ik haar en Gerrit geregeld gesproken, daarna niet meer. Ik heb nu nog wel even met haar gepraat, maar niet erg diepgaand.

Nuland is de bakermat van Gerrit en Toos van der Valk, blijkbaar voelt ze zich hier nog steeds thuis, ondanks haar ontvoering op deze plek, in 1982. De laatste tijd is er weer het een en ander over te doen: de zaak wordt verfilmd. "De producent heeft de rechten verworven van het boek dat later dit jaar over de ontvoeringszaak verschijnt," lees ik.

Ben ik ook benieuwd naar, in mijn boek komt de ontvoering ook vrij uitvoerig aan de orde. Ik heb destijds de hoofdontvoerdr, de Italiaan Franco Cat-Berro, nog gesproken, toen hij in de gevangenis van Scheveningen zijn straf uitzat. Aanleiding was dat er een poging was gedaan hem met een helikopter uit de gevangenis te bevrijden.

Dat liep mis doordat de beoogde piloot een oplichter bleek, die wel het geld opstreek, maar niet van plan was echt te gaan vliegen. Het ging om een nep-figuur die in een pilotenpak op Schiphol rondhing. Ik heb het idee dat alles uit de ontvoeringszaak wel zo ongeveer bekend is, ik weet ook niet wie het schrijft, maar het is in elk geval de moeite waard het in de gaten te houden. Ik neem aan dat de schrijver heeft uitgezocht hoe het met Cat-Berro verder is gegaan en of de man nog leeft.

Overigens zijn er nog steeds wat exemplaren van dit boek verkrijgbaar (12 euro, inclusief verzendkosten). Wie interesse heeft moet even een mailtje met adresgegevens sturen naar misdaadjournalist@hotmail.com

Het eerste hoofdstuk van het boek staat hier 

*

Over oplichters gesproken: dieven en dat volk mogen niet zomaar meer in filmpjes op internet worden gezet. Een winkelier uit Zwolle trekt zich daar nog even niks van aan, maar in de toekomst zal dat lastiger worden.

Privacy. Grappig is hoe sommige media met oplichters omgaan. Eerder deze week hadden we 't hier over NRC Handelsblad dat onbekommerd het relaas van een rasoplichter publiceerde, zonder ook maar iets te checken (het euthanasieverhaal van Johan Visser); gisteren sprong de krant in de bres voor ene Peter van de Lichte die door Tros Opgelicht! wordt neergezet als oplichter en op zijn hielen werd gezeten, met draaiende camera.

Nu wel beter gecheckt, zelfs wederhoor gepleegd bij de Tros, dus ze weten wel hoe het hoort. Maar de teneur was toch vooral: moet dat nou, dat eigen rechter spelen met draaiende camera? Op zich een zeer gerechtvaardigde vraag, ik vind ook dat daar soms veel te gemakkelijk gebruik van wordt gemaakt, maar bij Opgelicht! gaan ze daar behoorlijk zorgvuldig mee om.

Voor als het op school niet wil lukken!, staat in een folder van de AKO, die in een miljoenenoplage wordt verspreid. Het staat bij een advertentie voor het boek 'De BV Bruinsma'.

Wat zouden ze daar nou mee bedoelen?

Als het op school niet wil lukken, kun je altijd nog crimineel worden?

Of: Als het op school niet wil lukken ga je thuis maar een boek lezen?

De tekst kan ook slaan op het andere boek waar reclame voor wordt gemaakt: 'Vermist'.

Als het op school niet wil lukken, kun je altijd nog bij de Tros gaan werken?

(Of bij Panorama).

Ook opmerkelijk: een advertentie in de Bonjo Bajes Bulletin, van advocaat Jillis Roelse en collega's. Meer over Roelse staat hier

*

De vijf mannen die ver­dacht worden van betrokkenheid bij de smokkel van 1.200 kilo cocaïne op een motorjacht, blijven twee weken langer vastzitten.

Het gaat om de 60-jarige Klaas L. uit Meppel, zijn zoons uit Waalwijk en Heusden (27, 32, en 34) en een 44-jarige Amsterdammer. Klaas L. is geen Drent, maar een Brabander, hij wordt aan Meppel toegeschreven omdat zijn vriendin daar woont.

De Stentor ging bij haar op bezoek.

Eerste correctie: ze is geen 41 jaar, zoals overal stond, maar 40. En de woning op het industrieterrein in Meppel is van haar, niet van Klaas. Ze is net thuisgeko­men. 

Dat rechercheurs vorige week alles hebben doorzocht en spullen meenamen "voelt afschuwelijk."

Klaas L. is haar grote liefde, ze was 'totaal verrast' door de berichten. ­Ze zat zelf in het buitenland, ze heeft Klaas nog niet kun­nen spreken, hoe graag ze dat zou willen. Ze gelooft wel in zijn onschuld: "Ik weet het zeker: hij heeft het niet gedaan.”

*

Een waardevolle documentaire, gisteravond, over de moord op Marga Langendoen-van Diessen. Hoe slecht kan een mens zijn, was de indringende boodschap, hoeveel wolf in schaapskleed.

Hans L. moet totaal verteerd zijn geweest door jaloezie, op zijn sprankelend vrouw die haar eigen leven wilde leiden en niet langer klein gehouden wilde worden. En zich ook niet langer wilde laten mishandelen. 

Ik vroeg me nog wel even af of er een poging was gedaan een reactie van hem of van zijn advocaat te krijgen. Dat zal vast wel, maar dan zijn er twee mogelijkheden: of ze hadden geen behoefte aan een reactie, of de reactie was van dien aard dat het niet de moeite waard was die te vermelden. 

In een tv-recensie in De Volkskrant staat dat er weinig informatie over de zaak zelf wordt gegeven.

Vind ik wel meevallen, maar het zat een beetje verstopt in de verhalen, van onder anderen verslaggever Ad Rijken. Maar misschien ontdekte je dat vooral als je de details al kende. Eigenlijk is er niet veel onduidelijk: Marga wilde weg bij Hans, ze zou ergens anders gaan wonen.

Vermoedelijk is ze in haar slaap beschoten met het zwaarste kaliber windbuks, daarna zo mishandeld dat ze overleed. In een kleed gerold, per auto naar de Ardennen gebracht en daar als oud vuil gedumpt. Maanden later heeft hij haar daar weggehaald om haar in Duitsland beter te verstoppen. Met de grotendeels vergane resten in de kofferbak werd hij aangehouden. Vandaar de titel 'De Udense kofferbakmoord'. Een vlag die de lading niet dekt, maar dat is niet echt van belang.